MOUNTAIN MEN

 

MOUNTAIN MEN

A mountain man is a trapper and explorer who lives in the wilderness. Mountain men were most common in the North American Rocky Mountains from about 1810 through the 1880s (with a peak population in the early 1840s). They were instrumental in opening up the various Emigrant Trails (widened into wagon roads) allowing Americans in the east to settle the new territories of the far west by organized wagon trains traveling over roads explored and in many cases, physically improved by the mountain men and the big fur companies originally to serve the mule train based inland fur trade.

They arose in a natural geographic and economic expansion driven by the lucrative earnings available in the North American fur trade, in the wake of the various 1806–07 published accounts of the Lewis and Clark expeditions' (1803–1806) findings about the Rockies and the (ownership-disputed) Oregon Country where they flourished economically for over three decades. By the time two new international treaties in early 1846 and early 1848 officially settled new western coastal territories on the United States and spurred a large upsurge in migration, the days of mountain men making a good living by fur trapping had largely ended. This was partially because the fur industry was failing due to reduced demand and overtrapping. With the silk trade and quick collapse of the North American beaver-based fur trade in the later 1830s–1840s, many of the mountain men settled into jobs as Army Scouts, wagon train guides and settlers through the lands which they had helped open up. Others, like William Sublette, opened up fort-trading posts along the Oregon Trail to service the remnant fur trade and the settlers heading west.

Mountain men were most common in the North American Rocky Mountains from about 1810 through the 1880s (with a peak population in the early 1840s). Approximately 3,000 mountain men ranged the mountains between 1820 and 1840, the peak beaver-harvesting period. While there were many free trappers, most mountain men were employed by major fur companies. The life of a company man was almost militarized. The men had mess groups, hunted and trapped in brigades and always reported to the head of the trapping party. This man was called a "boosway", a bastardization of the French term bourgeoisie. He was the leader of the brigade and the head trader.

Donald Mackenzie, representing the North West Company, held a Rendezvous in the Boise River Valley in 1819. The rendezvous system was later implemented by William Henry Ashley of the Rocky Mountain Fur Company, whose company representatives would haul supplies to specific mountain locations in the spring, engage in trading with trappers, and bring pelts back to communities on the Missouri and Mississippi rivers in the fall. Ashley sold his business to the outfit of Jackson and Sublette. He continued to earn revenue by selling that firm their supplies. This system of rendezvous with trappers continued when other firms, particularly the American Fur Company owned by John Jacob Astor, entered the field.

The annual rendezvous was often held at Horse Creek on the Green River, now called the Upper Green River Rendezvous Site, near present-day Pinedale, Wyoming. By the mid-1830s, it attracted 450-500 men annually, essentially all the American trappers and traders working in the Rockies, as well as numerous Native Americans. In the late 1830s, the Canadian-based Hudson's Bay Company (HBC) instituted a policy to destroy the American fur trade. The HBC's annual Snake River Expedition was transformed to a trading enterprise. Beginning in 1834, it visited the American Rendezvous to buy furs at low prices. The HBC was able to offer manufactured trade goods at prices far below that with which American fur companies could compete. Combined with a decline in demand for and supply of beaver, by 1840 the HBC had effectively destroyed the American system. The last rendezvous was held in 1840. During the same years, fashion in Europe shifted away from the formerly popular beaver hats; at the same time, the animal had become overhunted. After achieving an American monopoly by 1830, Astor got out of the fur business before its decline.

By 1841 the American Fur Company and the Rocky Mountain Fur Company were in ruins. By 1846 only some 50 American trappers still worked in the Snake River country, compared to 500-600 in 1826. Soon after the strategic victory by the HBC, the Snake River route was used for emigrants as the Oregon Trail, which brought a new form of competition. Former trappers earned money as guides or hunters for the emigrant parties.

A second fur trading and supply center grew up in Taos in what is today New Mexico. This trade attracted numerous French Americans from Louisiana and some French Canadian trappers, in addition to Anglo-Americans. Some New Mexican residents also pursued the beaver trade, as Mexican citizens initially had some legal advantages. Trappers and traders in the Southwest covered territory that was generally inaccessible to the large fur companies. It included parts of New Mexico, Nevada, California and central and southern Utah. After the decline in beaver and the fur trade, with some emigrants to the West using the Mormon Trail, former trappers found work as guides and hunters for the traveling parties.

After the short-lived American Pacific Fur Company was sold, the British controlled the fur trade in the Pacific Northwest, under first the North West Company and then the Hudson's Bay Company. To prevent American fur traders from competing, the British companies adopted a policy of destroying fur resources west of the Rocky Mountains, especially in the upper Snake River country. After the Hudson's Bay Company took over operations in the Pacific Northwest in 1821, the Snake River country was rapidly trapped out.

This halted American expansion into the region. After 1825 few American trappers worked west of the Rocky Mountains, and those who did generally found it unprofitable. According to historian Richard Mackie, this policy of the Hudson's Bay Company forced American trappers to remain in the Rocky Mountains, which gave rise to the term "mountain men".

Mountain men were instrumental in opening up the various Emigrant Trails (widened into wagon roads) allowing Americans in the east to settle the new territories of the far west by organized wagon trains traveling over roads explored and in many cases, physically improved by the mountain men and the big fur companies originally to serve the mule train based inland fur trade.

By the time two new international treaties in early 1846 and early 1848 officially settled new western coastal territories on the United States and spurred a large upsurge in migration, the days of mountain men making a good living by fur trapping had largely ended. This was because the fur industry was failing due to overtrapping. Fortuitously, America's ongoing western migration by wagon trains with the goal of claiming cheap lands in the west was building rapidly from a trickle of settlers from 1841's opening of the Oregon Trail (now a wagon road) to a flood of emigrants headed west by 1847–49 and thereafter well into the later 1880s.

With the silk trade and quick collapse of the North American beaver-based fur trade in the later 1830s–1840s, many of the mountain men settled into jobs as Army Scouts, wagon train guides and settlers through the lands which they had helped open up. Others, like William Sublette, opened up fort-trading posts along the Oregon Trail to service the remnant fur trade and the settlers heading west.

By the time the fur trade began to collapse in the 1840s, motivating them to change jobs, the trails they had explored and turned into reliable mule trails and improved gradually into wagon-capable freight roads combined to allow them to hire themselves as guides and scouts. At the same time the great push west along the newly opened Oregon Trail built up from a trickle of settlers in 1841 to a steady stream in 1844–1846, and then became a flood as the highly organized Mormon migration exploited the road to the Great Salt Lake discovered by mountain man Jim Bridger in 1847–1848. The migration would explode in 1849's "The Forty-Niners" in response to the discovery of gold in California in 1848. Manifest Destiny had received a powerful push in the spring and summer of 1846 with the international treaties settling the ownership of the Pacific coast territories and Oregon Country on the United States.

Mountain men were ethnically, socially, and religiously diverse, fitting no ready stereotype. While they considered themselves independent they were, in fact, economically an arm of the big fur companies which held annual fairs for the mountain men to sell their wares known as Trapper's rendezvous. Most were born in Canada, the United States, or in Spanish-governed Mexican territories, although some European immigrants also moved west in search of financial opportunity, and the French and British both had long-standing active fur-trading industries in Canada. Like any businessmen, mountain men were primarily motivated by profit, trading with Amerindians and trapping themselves for beaver and other skins and selling the skins, although some few were more interested in exploring the West and traded solely to support their passion. As such, most of them were part trader, part explorer, part exploiter, part trapper, part teamster, and part settler, some of them farmers or occasional (army) hired scouts; most survived by having good relations with one or more native tribes, being multilingual out of necessity. They quite frequently lived part of the year (mainly winters) with Amerindians and, as often, took Indian wives in the normal course of human events.

The stereotypical mountain man has been depicted as dressed in buckskin and a coonskin cap, sporting bushy facial hair and carrying a Hawken rifle and Bowie knife, commonly referred to as a "scalpin' knife." They have been romanticized as honorable men with their own chivalrous code, loners who would help those in need but who had found their home in the wild.

Most trappers traveled and worked in companies. Their typical dress combined woolen hats and cloaks with serviceable Indian-style leather breeches and shirts. Mountain men often wore moccasins, but generally carried a pair of heavy boots for rough terrain. Each mountain man also carried basic gear, which could include arms, powder horns and a shot pouch, knives and hatchets, canteens, cooking utensils, and supplies of tobacco, coffee, salt, and pemmican. Items (other than shooting supplies) that needed to be "at hand" were carried in a "possibles" bag. Horses or mules were essential, in sufficient number for a riding horse for each man and at least one for carrying supplies and furs.

In summer, mountain men searched for fur animals, but they waited until autumn to set their traplines. They sometimes worked in groups. Several men would trap, others would hunt for game, and one would remain in camp to guard the camp and be a cook. Since there were always Indians in the areas where they trapped, trappers had to deal with each tribe or band separately. Some tribes were friendly, while others were hostile. Mountain men traded with friendly tribes and exchanged information. Hostile tribes were avoided when possible.

The life of a mountain man was rugged. They explored unmapped areas. Bears and hostile tribes presented constant physical dangers. Mountain men had to use their senses of hearing, sight, and smell to keep themselves alive. When they were sick, they would use whatever herbs they had to try to get well. If game was scarce, they would go hungry. In summer they could catch fish, build a log cabin, and roam in search of fur. Cabins were built near friendly Indians. But in other areas, most camps were just temporary. Most winters were brutal. Heavy snow storms or extremely low temperatures keep men in their cabins. But no matter what the season, there was always danger. Many men did not last more than several years in the wilderness.

With the exception of coffee, their food supplies generally duplicated the diet of native tribes in the areas where they trapped. Fresh red meat, fowl, and fish were generally available. Some plant foods, such as fruit and berries, were easy for the men to harvest. They traded with the tribes for prepared foods, such as processed roots, dried meat, and pemmican. In times of crisis and bad weather, mountain men were known to slaughter and eat their horses and mules.

A free trapper was a mountain man who, in today's terms, would be called a free agent. He was independent and traded his pelts to whoever would provide him with the best price. This contrasts with a "company man," typically in debt to one fur company for the cost of his gear, who traded only with them (and was often under the direct command of company representatives). Some company men who paid off the debt could become free traders using the gear they had earned. They might sell to the same company when the price was agreeable/convenient.

Historical reenactment of the dress and lifestyle of a mountain man, sometimes known as buckskinning, allows people to recreate aspects of this historical period. Today's Rocky Mountain Rendezvous and other reenacted events are both history-oriented and social occasions. Some modern men choose a lifestyle similar to that of historical mountain men. They may live and roam in the mountains of the west or in the swamps of the southern United States.

BIBLIOGRAPHY

1. Idahohistory.net.

2. Mackie, Richard Somerset (1997). Trading Beyond the Mountains: The British Fur Trade on the Pacific 1793-1843. Vancouver: University of British Columbia (UBC) Press. str. 107–111.

3. Firearms, Traps, and Tools of the Mountain Men: A Guide to the Equipment of the Trappers and Fur Traders Who Opened the Old West. Skyhorse Publishing. 2010. str. 480.

4. PBS.org.

Historia John'a Colter'a

 

JOHN COLTER

 Był członkiem ekspedycji Lewis'a i Clark'a (1804-1806) i chociaż uczestniczył w jednej ze sławnych wypraw w historii, Colter najlepiej jest pamiętany ze względu na eksploracje, które robił podczas zimy 1807-1808, kiedy to stał się pierwszym znanym białym, który dokonał przejścia przez góry by wejść do obszaru znanego teraz jako Narodowy Park Yellowstone i widzieć pasmo gór Teton. Colter spędził sam całe lata na pustkowiu i jest szeroko uważany za pierwszego człowieka gór.

John Colter urodził się około 1774 roku w Augusta County wWirginii, blisko miasta Stuarts Draft . Gdzieś około 1780 roku, rodzina Colter'ów ruszyła na zachód i osiedliła się nieopodal obecnego Maysville w Kentucky. Jako młody człowiek, Colter mógł służyć jako ranger pod dowództwem sławnego pogranicznika z czasów podboju Kentucky Simon'a Kenton'a. Jak na tamte czasy był w miarę wysoki - liczył sobie 5 stóp i 10 cali (1.78 m) wzrostu. Las stał się drugim domem dla Colter'a który uzyskał szerokie możliwości do poznania pustkowia.  Umiejętności które on nabył od tego granicznego stylu życia na wolnym powietrzu  zrobiły wrażenie na Meriwether'ze Lewis'ie który 15 października 1803 zaoferował Colter'owi  w swojej ekspedycji stopień szeregowca z żołdem pięciu dolarów miesięcznie.

Colter, wraz z George'm Shannon'em, Patrick'iem Gass'em i psem Seaman'em w całości dołączyli do wyprawy podczas gdy Lewis czekał na kompletowanie ich statku w Pittsburgu a później w pobliskim Elizabeth w Pensylwanii. Wiedza ogólna Johna Colter'a oraz wiedza specjalistyczna we wszystkim odnośnie terenów otwartych okazały się bezcenne dla powodzenia wyprawy której celem było zbadanie nowo nabytych, dzikich terenów zwanych wówczas Luizjaną, ale Colter miał chwiejny początek.  Przed wyprawą zostawiwszy swoją bazę w Pittsburgu, Meriwether Lewis i William Clark wyjechali z główną ekipą zabezpieczając drobiazgowo ładunek zapasów i czyniąc inne przygotowania, zostawiając odpowiedzialnego na miejscu sierżanta John'a Ordway'a. Grupa zwerbowanych osób włączając Colter'a nie posłuchała rozkazów Ordway'a i opuściła bazę w celu pomocy rodzinom i znajomym przy żniwach. Po usłyszeniu o tym fakcie, Lewis uwięził Colter'a i innych co mieli farmy, na dziesięć dni w bazie.

Niedługo potem Colter został oddany pod sąd wojenny po grożeniu że zastrzeli Ordway'a. Po omówieniu sytuacji, gdy przeprosił i obiecał nie robić ponownie nic złego- darowano mu.  I to była korzystna rzecz. Umiejętności myśliwskie Coltera były niezrównane w czasie wyprawy i on sam był pomocny w znajdowaniu Indian żeby pokazywali drogę. Rutynowo był posyłany w pojedynkę, by rozejrzeć się po okolicy oraz dla zdobycia zwierzyny. Był przydatny ekspedycji w pomaganiu odkrywania przełęczy przez Góry Skaliste i raz zlokalizował członków plemienia Nez Perce, którzy dostarczyli szczegółów odnośnie rzek i strumieni, które prowadziłyby wyprawę dalej na zachód. Pewnego razu przy ujściu Columbia River, Colter został wybrany z małej grupy żeby zaryzykować dotarcie do brzegów Oceanu Spokojnego, jak również zbadać wybrzeże na północ od Columbia w dzisiejszym stanie Washington.

W czasie powrotnej podróży w 1806, po przejściu tysięcy mil grupa jeszcze raz zatrzymała się w osiedlu Indian Mandan w dzisiejszej Północnej Dakocie. Tam spotkali Hancock'a Forest'a i Joseph'a Dickson'a, dwóch ludzi pogranicza, którzy zmierzali do kraju górnej rzeki Missouri w poszukiwaniu futer. 13 sierpnia 1806, Lewis i Clark pozwolili Colter'owi  zwolnić się prawie dwa miesiące wcześniej, - po honorowym wypełnieniu swoich obowiązków -  żeby on mógł poprowadzić tych dwóch traperów z powrotem do regionu, który zbadała ekspedycja.

Po dotarciu do punktu, gdzie rzeki Gallatin, Jefferson i Madison spotykają się, znanego dzisiaj jako Three Forks w Montanie, trójka traperów zdołała utrzymać ich spółkę tylko około dwóch miesięcy. Colter zamierzał wrócić do cywilizacji w 1807 i około tygodnia drogi do St. Louis kiedy był blisko ujścia rzeki Platte, napotkał Manuela Lisę i jego grupę ludzi którzy zdążali w Góry Skaliste w poszukiwaniu futer.  Pragnienie Colter'a do odejścia opuściło go kiedy on zobaczył kilku jego dawnych kolegów z wyprawy Lewis'a i Clark'a, włączając George'a Drouillard'a.  Colter jeszcze raz zdecydował się wrócić do dziczy- chociaż był  tylko tydzień od dotarcia do St. Louis. Pomógł zbudować Fort Raymond kiedy grupa dotarła do zbiegu rzek Yellowstone i Bighorn, a  później został wysłany przez Lisę, żeby wyszukać indiańskie plemię Crow (Absaroka) aby wybadać sposobność nawiązania handlu z nimi. Rozkaz wydany przez Lisa'ę żeby rozmawiać z Crow mógł stanowić poważny błąd. Terytorium na którym ludzie Lisa'y byli, był uważany za swój przez Indian Blackfeet i negocjacje Colter'a z Crow - których Blackfeet uważali za swoich wrogów -rozgniewał ich.  Faktycznie , duża wrogość Indian Blackfeet do białych ludzi w Montanie może mieć swój początek w śmiałych eskapadach Colter'a jak  i w jego "stopach", które pomogły mu zarówno docierać do dalekich indiańskich plemion  jak i uciekać przed tym którzy chcieli go skrzywdzić.

Colter opusił Fort Raymond w październiku 1807 i w ciągu zimy zbadał region, który później stał się parkami narodowymi Yellowstone i Grand Teton w stanach Montana i Wyoming. Ponieważ John Colter nie robił żadnych map- tak jak George Drouillard odwiedzał równocześnie inne rejony- to jest trudno aby wskazać dokładnie gdzie on chodził.  Colter podobno zwiedził co najmniej jeden zbiornik gejzeru, pomimo tego obecnie sądzi się, że on najbardziej prawdopodobnie był blisko dzisiejszego Cody w Wyoming, który w tamtym czasie mógł mieć jakieś geotermiczne działanie. Colter prawdopodobnie przeszedł wzdłuż fragmentów brzegów Jackson Lake po przekroczeniu kontynentalnego działu wód nieopodal Togwotee Pass albo bardziej prawdopodobnie - Pass Union w północnym Range River Wind. Colter potem zbadał Jackson Hole poniżej Teton Range, później przekroczył Teton Pass do Hole Pierre, znanego dzisiaj jako Teton Basin w stanie Idaho. Potem zdążając na północ i następnie na wschód, on przypuszczałże natknął się na Yellowstone Lake w innym miejscu, w którym on mógł zobaczyć gejzery i inne geotermiczne cechy. Colter następnie podążył z powrotem do Fort Raymond, przybywając w marcu lub kwietniu 1808.

Colter podróżował w zimie w bardzo mroźnych temperaturach.  Temperatury w samym styczniu mogą stać się tak niskie jak -30 ° F (-34 ° C) i to jest cud, że  nie umarł od wychłodzenia. Podróżował tylko ze strzelbą, pakunkiem ważącym 30 funtów i zapasowym ubraniem znajdującym się na jego tyle.  Mogło tak być, ponieważ on zawsze ruszał się.  Przebył setki mil, być może nawet 500,  przez dzisiejsze stany Montana i Wyoming, na obszarach które nigdy wcześniej nie widziały białego człowieka i bez żadnych map czy przewodników, aby pokazywały mu drogę.

Po powrocie Colter'a do Fort Raymond  niewielu uwierzyło jego doniesieniom o gejzerach, tryskających błotnych sadzawkach, wytwarzających parę basenach wody, odmiennych krajobrazach i innych cudownych zjawiskach. Jego doniesienia o tych osobliwościach były często najpierw wykpiwane i obszar który zbadał w pewnym stopniu żartobliwie obwołano mianem " Hell Colter". Jego kompanii śmiali się i żartowali z niego ale inni badacze z czasem ostatecznie natknęli się się na te same widowiskowe tereny.

Sprawy szły szczęśliwie dla Colter'a podczas jego zimowych badań i on planował wykonać wiosną i latem 1808 roku dobry sezon na zastawianie sideł na dzikich obszarach Gór Skalistych.

Rozpoczął współpracę z John'em Potts'em, człowiekiem z którym podróżował podczas wyprawy Lewis'a i Clark'a.  Zamiarem ich było pójście z biegiem Missouri do Three Forks i przekroczenie Bozeman Pass, aby dostać się do Gallatin River, kiedy wpadli w kłopoty-  faktycznie duże.

Podczas gdy prowadzili grupę Indian Flathead do Fort Raymond żeby handlować, cała ekipa została zaatakowana przez Indian Blackfeet.  Chociaż pomieszana grupa Indian i białych miała przewagę liczebną, znaleźli siępod silnym ostrzałem ale na szczęście dla nich została wybawiona kiedy przyjechał im na odsiecz oddział Indian Crow.  John Colter walczył o swoje życie i został ranny, dostając kulę z muszkietu w nogę.  Bitwa cały czas trwała wokół niego, niemniej też doczołgał się do jakiś pobliskich zarośli i kontynuował walkę strzelając do Blackfeet tak dużo jak on tylko mógł, aż oni w końcu zbiegli.  Potts również został ranny i obaj mężczyźni podążyli do Fort Raymond żeby wrócić do zdrowia. To wydarzenie  musiało zniknąć z ich pamięci przez jesień kiedy we dwóch ponownie wyruszyli nad Missouri. 

Było to w 1809 roku kiedy Colter i Potts wiosłowali spokojnie w górę rzeki Jefferson w oddzielnych kanu.  Kilkuset Indian Blackfeet nieoczekiwanie pojawiło się i zażądało, żeby mężczyźni wyciągnęli swoje kanu na ląd.  Potts stanowczo odmawia, ale Colter jako bardzo doświadczony myślał lepiej po drodze i zrobił jak oni powiedzieli, ponieważ przypuszczał, że oni tylko mają zamiar obrabować jego oraz Potts'a i nic więcej. 

Kiedy dotarł tam Blackfeet chwycili go, rozbroili i rozebrali do naga.  Przez ten czas Potts był nieugięty w swojej odmowie żeby wejść na ląd i w rezultacie dostał kulą w biodro.  Rozgniewany Potts podniósł własną strzelbę i strzelił w odpowiedzi zabijając jednego z Indian.  Nie było to po myśli Blackfeet stojących na brzegu którzy strzelali z daleka, aż Potts zginął podziurawiony kulami. W pewnym  momencie Indianie wyciągnęli jego ciało na ląd i porąbali na kawałki, nawet rzucając jakiś w twarz Colter'a. 

Być może zaspokojeni śmiercią ich towarzysza przez śmierć Potts'a, Indianie zdecydowali nie zabić Colter na miejscu. Zamiast tego zdecydowali się trochę zabawić z nim. Po naradzie przywódca grupy wskazał wschód i powiedział w języku Crow : "idź, idź naprzód" i dał znak ręką na Coltera żeby biegł. I on biegł. 

Jego celem była rzeka Madison znajdująca się w odległości pięciu mil , ale on nie posiadał żadnych butów i odzieży.  To nie trwało długo by zaczął to odczuwać.  Kamyki i trawa były najmniejszymi z jego zmartwień, opuncje i większe głazy były prawdziwymi zagrożeniami.  By nie wspomnieć grupy porywczych Blackfeet tuż za jego plecami.  Jego jedynym pocieszeniem było to że on nie biegł pod górę ale na płaskiej równinie.

Wkrótce stało się oczywiste, że on biegł po życie ścigany przez liczną gromadę młodych wojowników. Po kilku milach Colter był wyczerpany a jego nos zaczął krwawić i krew nawet zaczęła lać się z jego ust, ale on wkrótce zdystansował wszystkich ścigających poza jednym który uparcie podtrzymał tempo. Wg. relacji John Bradbury'ego, szkockiego botanika - który swój pobyt na Zachodzie opisał we wspomnieniach " Travels in the interior of America, in the years 1809, 1810, 1811" z 1817 roku -  Colter wtedy zdołał pokonać samotnego wojownika:

" Ponownie odwrócił głowę i widział dzikusa niecałe dwadzieścia jardów od niego. Zdecydował - jeśli możliwe by uniknąć spodziewanego uderzenia- raptownie zatrzymał się, odwrócił i rozłożył ręce. Indianin, zaskoczony przez nagłość działania i być może przez zakrwawiony wygląd Colter'a, też usiłował zatrzymać się; ale wyczerpany przez biegu padł, póki co usiłując rzucić włócznią która wbiła się w ziemię i złamała w jego ręce. Colter natychmiast szybko porwał w górę ostro zakończoną część, za pomocą której  przyszpilował go do ziemi i następnie kontynuował swoją ucieczkę." Jego radość była krótkotrwała, bowiem pozostali Indianie byli blisko niego. 

Zabrał broń nadającą się do użytku, jak również koc martwego Indianina.  Kontynuując swój bieg dotarł do rzeki Madison, przepłynął na przeciwną stronę i ukrył się albo pod stertą spławianego drewna na wodzie albo w legowisku bobra, z głową zaledwie ponad wodą.  Pozostali Blackfeet szukali go cały dzień, nawet obradując nad jego kryjówką, ale w końcu ustąpili i odeszli, zadowoleni w zabójstwa co najmniej jednego białego człowieka tego dnia. 

Colter uciekając przed śmiercią pokonał dystans pięciu mil (osiem km), ale to był tylko początek jego prawdziwych problemów.  Zdany na własne siły w środowisku naturalnym z niczym więcej niż złamana włócznia i koc, wiedział na podstawie wcześniejszych doświadczeń w Montanie że był w kłopocie.  Fort Raymond leżał w odległości 200 mil i Colter uświadomił sobie że mógłby albo iść albo umrzeć. Ale on wolał iść.

Powstaje  pytanie, czy John Colter wybrał krótszą, łatwiejszą zachodnią trasę przez Bozeman Pass do rzeki Yellowstone, czy wyczerpującą drogę na południowy wschód, drogę która zajęłaby mu aż 100 mil ? Chociaż było ryzyko - wybrał drugi wariant.  Nie tylko zrobił to żeby usunąć się z kraju Indian Blackfeet, ale coś co on pewnie przypuszczał było wtedy dla niego najlepiej korzystne. Dobrze znał ten obszar z jego zimowych podróży w latach 1807-8  i tak to szedł w dzień i w nocy żywiąc się korzeniami i korą drzewa przez jedenaście dni - to było niezbędne aby dotrzeć do fortu kupców nad rzeką Little Big Horn.

W 1810 roku, Colter pomógł w budowie innego fortu umiejscowionego przy Three Forks w Montanie. Po powrocie z gromadzenia futer odkrył, że dwóch z jego towarzyszy zostało zabitych przez Indian Blackfeet.

John Colter był praktycznym człowiekiem i nie jedynym aby zrezygnować z pułapek i sprzętu leżącego wokół, podczas gdy one mogłyby zostać tak umieszczone żeby lepiej użyć ich do robienia pieniędzy.  Po wyzdrowieniu z jego drugiego spotkania z Blackfeet, Colter jeszcze raz podążył tego czasu w środku ostrej zimy, kiedy on myślał że większość Indian byłoby w swoich obozowiskach aż do wiosny. 

Kiedy Blackfeet kazali mu przybić  do lądu w kanu w tamtym pełnym wydarzeń letnim dniu na rzece Jefferson, Colter zrobił w ten sposób, ale nie przed wyrzuceniem swoich sideł za burtę.  On nie chciał żeby one wtedy wpadły w ręce Indian i on teraz miał zamiar odzyskać je z powrotem. 

On podążył przez Bozeman Pass jeszcze raz i dotarł do Gallatin River.  Zabierał się za przyjemny posiłek z gotowanego mięsa bawolego , kiedy on usłyszał charakterystyczny dźwięk trzaskających gałązek.  Przeczucie zdobyte i wyostrzone od lat w Kentucky i pustkowiach Gór Skalistych zawładnęło nim i skoczył do wody.  Kule muszkietu przeleciały ponad jego głową gdy on płynął w czarną noc. Natychmiast zmienił trasę i podążył z powrotem do Fortu Raymond, przysięgając nigdy nie wrócić na ten teren ponownie. I on nie wrócił, przyrzekając Bogu Wszechmocnemu, że nie wróci nigdy na ten teren ponownie jeśli tylko będzie mu dane uciec jeszcze raz z życiem. Był poza cywilizacją przez prawie sześć lat.

John Colter dotarł do St. Louis przed zimą 1810 roku i nigdy już nie wrócił do Montany. Poślubił kobietę nazywaną Sallie i nabył gospodarstwo rolne nieopodal New Haven w Missouri. Odwiedził William'a Clark'a przedstawiając mu szczegółowo obszary które on zbadał podczas jego zimowego pobytu 1807-8.  Clark skorzystał z informacji równocześnie z tymi dostarczonymi przez George'a Drouillard'a i utworzył mapę, która była najbardziej obszerną i dokładną mapą która przedstawiała region badań przez kolejne siedemdziesiąt pięć lat. Podczas wojny 1812 Colter wstąpił do wojska i walczył w rangersach Nathan'a Boone'a. Niejasne są źródła kiedy John Colter umarł - tym bardziej dokładna przyczyna jego śmierci. W jednym przypadku, po tym jak nieoczekiwanie poczuł się źle, jest przekazane że Colter umarł na żółtaczkę 7 maja 1812 i został pochowany nieopodal New Haven w Missouri na prywatnym kawałku gruntu. Inne źródła wskazują że zmarł 22 listopada 1813. Miał  38 lat.

Między 1931 i 1933 rokiem, farmer William Beard oraz jego syn odkryli w Idaho skałę rzeźbioną na kształt głowy człowieka , gdy oczyszczali pole w Tetonia, który leży bezpośrednio w zachodnim paśmie Teton. Skała lawowa ryolitu ma 13 cali (330 mm) długości, 8 cali (200 mm) szerokości i 4 cali (100 mm) grubości i ma po prawej stronie wyrzeźbione słowa"John Colter" oraz numer "1808" po lewej stronie i został określony mianem " Kamienia Colter'a". Kamień podobno został nabyty od Beards'ów w 1933 przez A. C. Lyon'a, który przedstawił go w Grand Teton Parku Narodowym w 1934. Fritiof Fryxell, znany górski zdobywca licznych szczytów pasma Teton, geolog i przyrodnik Parku Narodowego Grand Teton, wywnioskował, że kamień musiał być zwietrzony , wskazywał że inskrypcje prawdopodobnie zostały wykonane we wskazanym roku. Fryxell również przypuszczał, że Beards'owie nie byli krewnymi John'a Colter'a lub nie mieli nic wspólnego z jego badaniami. Kamień nie został potwierdzony by miał być wyrzeźbiony przez Colter'a, jednakże i mógł być zamiast tego pracą późniejszych wypraw, prawdopodobnie wykonaną jako mistyfikacja przez członków wyprawy geodezyjnej Hayden'a w 1877. Jeśli kiedykolwiek będzie udowodnione że kamień jest faktyczną rzeźbą zrobioną przez Colter'a w wyrytym roku, to zbiegło się to z okresem w którym wiadomo, że był na tym obszarze i że przekroczył pasmo Teton i zszedł do Idaho - jak wskazują opisy które on przekazywał William'owi Clark'owi.

Pewna liczba miejsc w północno-zachodnim Wyoming została nazwana jego nazwiskiem po nim, szczególnie Zatoka Colter'a przy Jeziorze Jackson'a w Parku Narodowym Grand Teton i Szczyt Colter'a w Górach Absaroka w Parku Narodowym Yellowstone.

Tablica pamiątkowa upamiętniająca Colter'a została wystawiona na poboczu drogi  na trasie nr 340 dokładnie przy wschodnim Stuarts Draft, blisko jego miejsca urodzenia. Kiedy droga została poszerzona w 1998 roku, płyta została przeniesiona blisko skrzyżowania trasy 340 z trasą 608.

Pierwotny scenariusz dla Cornel'a Wilde'a , reżysera filmu z 1966 roku- " Naked Prey "-  w dużej mierze został oparty na pościgu Colter'a przez Indian Blackfeet w Wyoming.

Roger Zelazny i Gerald Hausman zazębili historie John'a Colter'a i Hugh'a Glass'a w powieści "Wilderness" z 1994 roku.

Bibliografia:

1. Scaliger, Charles (January 8, 2010). "John Colter: The First Mountain Man". The New American. Retrieved June 25, 2010.

2. Zimmerman, Emily. "John Colter 1773?–1813". The

Mountain Men: Pathfinders of the West 1810–1860. American Studies at the University of Virginia. Retrieved May 8, 2007.

2.  Clark, Charles. "The Men of the Lewis and Clark

Expedition". Retrieved November 16, 2006.

3. "Private John Colter". PBS online. Retrieved November

16, 2006.

4. Ambrose, Stephen E. (1996). Undaunted Courage. New

York: Simon & Schuster. p. 129. ISBN 0-684-82697-6.

5. "John Colter, the Phantom Explorer—1807–1808".

Colter's Hell and Jackson Hole. National Park Service. Archived from the original on October 14, 2006. Retrieved November 16, 2006.

6. James, Three Years Among the Indians and

Mexicans

7. wikipedia.org/wiki/John_Colter

8. Daugherty, John (July 24, 2004). "The Fur

Trappers". A Place Called Jackson Hole. Grand Teton Natural History Association. Archived from the original on February 7, 2007. Retrieved May 8, 2007.

9. bigskywords.com

10. Utley, Robert M. After Lewis and Clark: Mountain Men and the Paths to the Pacific. University of Nebraska Press: Lincoln, 1997. p 10-18.

11. "The Mystery of the Colter Stone". History & Culture.

Grand Teton National Park. Archived from the original on February 7, 2007. Retrieved May 8, 2007.

12. Harris, Burton. John Colter: His Years in the Rockies. The University of Nebraska Press: Lincoln, 1993. p 35-40.

13. Billington, Ray Allen; Ridge, Martin. Westward Expansion: A History of the American Frontier.  No Publisher Listed, 2001. p 93-4.

14. Malone, Michael Peter; Roeder, Richard B.; Lang, William L. Montana: A History of Two Centuries.  The University of Washington Press, 1976.  p 47-48.